درمان اوتیسم

رویکردهای موثر بسیاری برای مدیریت یا درمان اوتیسم وجود دارد. مداخله زودهنگام با درمان‌های رفتاری، شناختی و ارتباطی بسیار ساختاریافته می‌تواند به طور چشمگیری به کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم در یادگیری مهارت‌ها کمک کند. برنامه‌های آموزشی مبتنی بر مدرسه که برای کودکان مبتلا به اوتیسم طراحی شده است می‌تواند در بهبود عملکرد موثر باشد. با این حال، برخی از کودکان دارای اتیسم هرگز قادر به برقراری ارتباط یا زندگی مستقل در بزرگسالی نخواهند بود.

 
 

آیا درمانی برای اتیسم وجود دارد؟

در حال حاضر درمان خاصی برای اختلال طیف اتیسم وجود ندارد و به مرور زمان هم بهبود نمی‌یابد. اما مداخلات به هنگام و حمایت‌های تحصیلی ویژه می‌تواند به بسیاری از کودکان کمک کند تا مهارت‌های اجتماعی و ارتباطی خود را بهبود بخشند، رفتارهای تکراری را کاهش دهند و در زندگی روزمره به خوبی عمل کنند.


متاسفانه هیچ دارویی نمی‌تواند اختلال طیف اوتیسم را از بین ببرد و داروهای ضد افسردگی، داروهای ضد روان پریشی و ضد تشنج اغلب برای کمک به کنترل علائم خاص تجویز می‌شوند. ارزیابی موفقیت در درمان به دلیل تجربیات متنوع افراد دارای اختلال طیف اتیسم پیچیده است و موفقیت درمان می‌تواند با شرایط متفاوت باشد.

 
 

مداخلات اوتیسم

یک برنامه درمانی موثر بر علایق کودک استوار است، تکالیف را به صورت یکسری گام‌های ساده آموزش می‌دهد، توجه کودک را فعالانه در تکالیف سازمان یافته درگیر می‌کند. همچنین مداخلات والدین به عنوان عامل اصلی در موفقیت درمان حائز اهمیت است. یکی از موثرترین مداخله درمانی افراد دارای اتیسم تحلیل رفتار کاربردی (ABA) است. پژوهش‌های انجام شده تاثیر این روش را در کاهش رفتار نامطلوب و افزایش برقراری ارتباط، یادگیری و روابط اجتماعی مطلوب در افراد دارای اتیسم نشان داده است.

منظور از مدیریت رفتار، تقویت رفتارهای مطلوب و کاهش رفتارهای نامطلوب است. پژوهش‌های نشان دادند که ABA و سایر درمان‌های رفتاری رشد و مهارت‌های فرد را بهبود می‌بخشد، به ویژه زمانی که برای سنین پایین به کار گرفته شود. همچنین رفتار درمانی اغلب با گفتار درمانی، کاردرمانی یا درمان یکپارچگی حسی همراه است.

 
 

چرا مداخله بهنگام بسیار مهم است؟

مداخلات بهنگام می‌تواند تفاوت بزرگی برای کودکان دارای اوتیسم ایجاد کند. تحقیقات نشان می‌دهد که بهترین نتایج رفتاردرمانی بیشتر در کودکانی اتفاق می‌افتد که از حدود سه سالگی شروع می‌شوند. پرداختن به چالش‌ها در مراحل اولیه رشد می‌تواند به کودکان کمک کند مهارت‌هایی را که برای گذر از مدرسه، روابط و زندگی روزمره به آن نیاز دارند، به دست آورند. تشخیص زودهنگام و مداخله بهنگام به والدین کمک می کند که استرس آنها کاهش پیدا کند و رابطه آنها با فرزندشان تقویت شود.

 
 

کدام داروها اوتیسم را درمان می‌کنند؟

هیچ دارویی برای درمان علائم زمینه ای اوتیسم وجود ندارد. با این حال اغلب از داروها برای درمان مشکلات رفتاری مانند پرخاشگری، خودآزاری و کج‌خلقی شدید که مانع از عملکرد موثر افراد دارای اتیسم استفاده می‌شود. برای مثال، داروهای ضد روان پریشی ممکن است برای درمان کج خلقی، پرخاشگری و آسیب به خود تجویز شوند.

داروهای محرک‌ که برای افراد دارای اختلال کمبود توجه/ بیش‌فعالی تجویز می‌شوند برای کودکان طیف اتیسم هم تجویز می‌شوند. این داروها ممکن است بیش فعالی و تکانشگری را به ویژه در کودکان با عملکرد بالا کاهش دهد. متاسفانه از هر ۴ نفر فرد دارای اختلال اتیسم، یک نفر دچار حمله صرع می‌شود. به همین دلیل داروی ضد تشنج برای آن‌ها تجویز می‌شود. داروهای ضد تشنج تعداد حمله‌های صرع را کاهش مي‌دهد ولی نمی‌تواند برای همیشه آن‌ها را از بین ببرد.

 
 

کودکان اوتیستیک به چند ساعت درمان نیاز دارند؟

پاسخ قطعی به این سوال که کودکان اوتیستیک به چند ساعت درمان یا حمایت نیاز دارند، وجود ندارد. این به این دلیل است که تعداد ساعات درمانی که برای یک کودک خوب جواب می دهد ممکن است برای کودک دیگر چندان موثر نباشد.

 
 

مدرسه و فرد دارای اتیسم

در مدارس ابتدایی کودک باید در زمینه مهارت‌هایی که در آن تاخیر دارد، کمک دریافت کند و در همین حال برای پیشرفت در زمینه‌هایی که قوی است تشویق شود. هر جا که ممکن است برنامه آموزشی باید با نیازهای کودک هماهنگ شود. در طول سال‌های راهنمایی و متوسطه، برنامه‌های آموزشی می‌بایست شامل موضوعات کاربردی همچون کار کردن، زندگی اجتماعی و فعالیت‌های خلاقانه باشند. این برنامه‌‌ها ممکن است شامل تجربیات کاری، استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی و یادگیری مهارت‌هایی که در زندگی اجتماعی حائز اهمیت هستند، باشد.


نوجوانی سن اضطراب و ابهام است و این ویژگی‌ها در نوجوانان اهمیت بسیار دارند. همچنین سال‌های نوجوانی زمانی است که دارای اختلالات طیف اتیسم کمتر نیست. همچنین سال‌های نوجوانی زمانی است که کودکان از لحاظ اجتماعی حساس می‌شوند. در سال‌هایی که بیشتر نوجوانان درگیر مسائلی همچون جوش صورت، محبوبیت، نمره و قرار ملاقات هستند. نوجوانان دارای اتیسم آگاه می‌شوند که با دیگر هم سن و سال‌هایشان متفاوت هستند. در برخی از آن‌ها ناراحتی حاصل از این آگاهی و درک و فهم، می‌تواند موجب افزایش انگیزه برای یادگیری رفتارهای جدید و کسب مهارت‌های اجتماعی شود.

 
غربالگری آنلاین رایگان