تنظیم هیجانی به توانایی مدیریت وضعیت‌هایی اشاره دارد که باعث ایجاد هیجاناتی مانند استرس، اضطراب یا ناامیدی می‌شوند. افراد دارای اوتیسم ممکن است در تنظیم هیجانات خود با چالش‌هایی مواجه شوند. آن‌ها ممکن است از استراتژی‌های خاص خود برای آرامش استفاده کنند و به طور خاص به محرک‌های حسی مانند نورهای روشن، صداهای بلند و بوی تند واکنش نشان دهند.

در این پرسش و پاسخ، به برخی از استراتژی‌های تنظیم هیجانی پرداخته شده است.

نشانه‌های اختلال در تنظیم هیجانی در افراد دارای اوتیسم

هر فرد دارای اوتیسم به طرز متفاوتی با ورودی‌های حسی کنار می‌آید و مهارت‌های تنظیم هیجانی او ممکن است متغیر باشد. بنابراین، شناسایی نشانه‌های اختلال در تنظیم هیجانی سخت است، اما به طور کلی، هر گونه تغییر در رفتار می‌تواند به معنی وجود چالش در مدیریت هیجانات باشد. ممکن است شاهد افزایش رفتارهای خودتحریکی مانند دست زدن، حرکت کردن یا تکان دادن باشید.

اگر فرد توانایی بیان احساسات خود را دارد، پرسیدن از او درباره احساسش می‌تواند ابزار مفیدی باشد. با این حال، اگر او به شدت اختلال دارد، ممکن است بیان احساسات از طریق کلمات برایش دشوار شود.

بررسی زمینه محیطی نیز حیاتی است؛ آیا این محیط جدید است؟ آیا قبلاً در آنجا بوده است؟ تجربه آن زمان چه طور بوده است؟ این پرسش‌ها می‌تواند سرنخ‌هایی برای حمایت از فرد دارای اوتیسم فراهم کند.

استراتژی‌های آموزشی برای والدین و مراقبین

برای اینکه فرد بتواند خودتنظیمی داشته باشد، ابتدا باید درک پایه‌ای از هیجانات شکل بگیرد. کودک باید توانایی شناسایی هیجانات و درک شکل و احساس آن‌ها را داشته باشد. به عنوان مثال، چه چیزی فرد را خوشحال می‌کند؟ چه چیزی موجب اضطراب او می‌شود؟

آغاز با شناسایی هیجان‌ها، بلوک‌های بنیادینی برای آگاهی هیجانی ایجاد می‌کند و فهم مدیریت تحریک یا کم‌تحریکی محیط را آسان‌تر می‌کند. اگر نمی‌دانید از کجا شروع کنید، می‌توانید از تیم مراقبت، معلم یا روان‌شناس کودک درخواست راهنمایی کنید.

رفتارهای خودآرامش‌بخش در افراد دارای اوتیسم

برخی از افراد دارای اوتیسم از تحریک‌های حسی اجتناب می‌کنند و از این رو برای آرامش به دوری از صداها و بوها اللخصوص می‌پردازند. در حالی که دیگران با جستجوی ورودی‌های حسی بیشتر از محیط، هیجانات خود را تنظیم می‌کنند. این رفتارها می‌توانند شامل تولید صداهای بلند، حرکت کردن یا تکان دادن باشد.

این رفتارها متعاقباً به نیازی که فرد در آن لحظه احساس می‌کند و شرایط محیطی بستگی دارد. ممکن است این رفتارها در یک محیط به شکل متفاوتی بروز کنند.

چگونه دیگران می‌توانند حمایت کنند؟

خیلی از افراد غیرمشخص شایعات اشتباهی درباره رفتارهای خودآرامش‌بخش دارند که موجب کم‌فهمی و عدم درک واقعی در جامعه می‌شود. آن‌ها ممکن است انتظار داشته باشند این رفتارها به شکلی خاص بروز کند، اما در واقع می‌تواند شامل سکوت کردن، دویدن یا نشستن در مکانی آرام باشد.

نیمی از چالش تنظیم هیجانی برای یک فرد دارای اوتیسم، پیدا کردن فضای مناسب برای این کار است. این رفتارها می‌توانند توجه، سوالات و نظرات زیادی را جلب کنند که در نتیجه باعث ایجاد سوءتفاهم می‌شود. افراد جامعه می‌توانند با فراهم کردن فضای درک و پذیرش در آن لحظه حمایت کنند و اجازه دهند فرد با روش دلخواه خود آرامش پیدا کند.

یادگیری مهارت‌های تنظیم احساسات برای بزرگسالان دارای اوتیسم

استفاده از نقشه راه خودتوانمندسازی می‌تواند به درک بهتر مسائل حسی و مکانیزم‌های حمایتی کمک کند. این نقشه ابزار خوبی برای شناخت عواملی که انرژی شما را کاهش می‌دهند و همچنین عواملی که آن را مملو می‌کنند، فراهم می‌کند و به شما کمک می‌کند برنامه‌ای برای زمان‌هایی که نیاز به استراحت دارید، تهیه کنید.

تنظیم هیجانی مسأله‌ای حیاتی برای افراد دارای اوتیسم است که بر توانایی آن‌ها در تعامل با محیط و دیگران تأثیر می‌گذارد. با درک چالش‌های خاص این افراد و پیاده‌سازی استراتژی‌های حمایتی، والدین و مراقبان می‌توانند به تقویت پاسخ‌های هیجانی سالم‌تر کمک کنند و رفاه کلی آن‌ها را افزایش دهند.

برگرفته از سایت (autism speak)

مترجم الهه قاسمی