این راهنما بر اساس تجربیات خانواده‌ای است که یک فرزند پسر در طیف اوتیسم و یک دختر دبیرستانی دارند. نکاتی که در ادامه می‌آید، حاصل سال‌ها برنامه‌ریزی و اجرای سفر با در نظر گرفتن نیازهای منحصربه‌فرد فرزند مبتلا به اوتیسم است.

توصیه‌هایی برای سفر با کودکان طیفی

۱. آمادگی مهم‌ترین بخش سفر است! در خانه ما از اصطلاح «پیش‌بارگذاری اطلاعات» استفاده می‌کنیم. اطمینان حاصل می‌کنیم که فرزندمان تا حد امکان از جزئیات سفر مطلع باشد. یک روش ساده برای پیش‌بارگذاری، تماشای ویدیوهای آنلاین از مقصدی است که به آنجا خواهیم رفت. پارک‌های ملی، سواحل، موزه‌ها و حتی تمامی بخش‌های یک پارک بزرگ تفریحی، دارای ویدیوهای وب‌سایتی هستند که حس خوبی از فضا به فرد می‌دهند. نکته: ویدیوها را ابتدا خودتان بررسی کنید، زیرا گاهی محتوای تولید شده توسط افراد غیرحرفه‌ای ممکن است حاوی زبان نامناسب باشد.

۲. دوره آموزشی فشرده سفر! بسیاری از سفرها شامل پیاده‌روی طولانی، صرف غذا در محیط‌های عمومی و حضور در اجتماعات است. پیشنهاد می‌شود محیط‌های روزمره سفر را شبیه‌سازی کنید: با همان کفش‌های سفر در محله قدم بزنید، گاهی برای صرف غذا بیرون بروید، یا حتی از مکان‌هایی مانند مراکز خرید یا موزه‌ها که معمولاً بخشی از برنامه روزمره نیستند، بازدید کنید. این کار به آمادگی بهتر برای غوطه‌ور شدن در برنامه جدید سفر کمک می‌کند.

۳. به یاد داشته باشید که لحظه خروج از منزل، سفر آغاز شده است. چه پرواز باشد و چه سفر جاده‌ای، مسیر رسیدن به مقصد بخشی از ماجراجویی است! با هدفون، دستگاه‌های الکترونیکی شارژشده و شارژرهای پشتیبان مجهز باشید. ایجاد غافلگیری‌هایی مانند کتاب رنگ‌آمیزی جدید، ویدیو یا موسیقی می‌تواند فضای آرامش‌بخشی ایجاد کند. مهم‌تر از همه،به یاد داشته باشید، این یک سفر برای کل خانواده است. کاری را انجام دهید که برای شما مناسب است. هدف اصلی، استراحت و لذت بردن از کنار هم بودن به عنوان یک واحد خانوادگی است.

پرسش و پاسخ درباره تجربه سفر خانوادگی:

می‌توانید درباره تشخیص اوتیسم فرزندتان صحبت کنید؟

پیش از ورود به فرآیند تشخیص، ما حدس‌هایی درباره نتایج داشتیم. به محض دریافت تشخیص، من وارد فاز اقدام شدم. ما به منطقه آموزشی متفاوتی منتقل شدیم، درباره بهترین روش‌ها تحقیق کردیم، درمان‌ها را آغاز نمودیم و در امور مدرسه او بسیار فعال شدیم. من با مدیریت کارهای مورد نیاز او مشغول بودم و برای مدتی طولانی از مواجهه با بار عاطفی موضوع طفره می‌رفتم.

آیا سفر برای خانواده شما دشوار است؟

می‌دانم که برای بسیاری از خانواده‌ها با کودکان طیفی، این‌گونه است. سفر نیازمند سازش و انعطاف‌پذیری است؛که این دو ویژگی در هر جنبه از زندگی با فرزندم وجود دارد. ما نمی‌توانیم همیشه با سرعتی حرکت کنیم که دیگران انجام می‌دهند، و برنامه‌ریزی دقیق برای «پیش‌بارگذاری» او بسیار اهمیت دارد. همچنین کمک می‌کند وقتی در صف‌های امنیتی هستیم، دلیل کندی ما یا نحوه واکنش او به مأمور امنیتی را توضیح دهیم؛ معمولاً پس از توضیح، مردم درک می‌کنند و فضای لازم را به ما می‌دهند.

چرا خانواده شما دوست دارد به پارک‌های تفریحی بزرگ سفر کند؟

صادقانه بگویم، بخشی از علاقه ما این است که من همیشه طرفدار این مکان‌ها بوده‌ام. اما حتی اگر این‌گونه نبود، فرزندم هنگام حضور در آنجا واقعاً شکوفا می‌شود. دخترم و پسرم می‌توانند در برنامه‌های کمدی با هم بخندند، ما همگی از وسایل بازی و نمایش‌ها لذت می‌بریم، و فرزندم احساس آرامش می‌کند زیرا توسط شخصیت‌ها و موسیقی‌هایی احاطه شده که در خانه نیز دوست دارد.

چرا تصمیم گرفتید یک راهنمای سفر برای خانواده‌های دارای نیازهای ویژه بنویسید؟

واقعاً به این دلیل نوشتم که تعجب کردم کسی قبلاً این کار را نکرده است. عناصر متعددی در یک سفر به این پارک‌ها وجود دارد که با دانستن سیاست‌ها، یافتن بهترین مکان‌ها برای استراحت حسی، و شناسایی جاذبه‌هایی که ممکن است منجر به فروپاشی شوند، بسیار ساده‌تر می‌گردد. درست مانند حالت “اقدام”من هنگام تشخیص فرزندم، من نیز به کار مشغول شدم تا این اطلاعات را در دسترس قرار دهم.

یک نکته که می‌خواهید مردم درباره فرزندتان و اوتیسم او بدانند چیست؟

او یک کودک فوق‌العاده است. هرگز توانایی‌های فرزندتان را دست‌کم نگیرید. یادم می‌آید در جلسه اول والدین در پیش‌دبستانی، معلم گفت که بچه‌ها خودشان نوشیدنی‌هایشان (آب) را در زمان میان‌وعده می‌ریزند. یک زمزمه تعجب‌آور از میان والدین بلند شد. اصلاً به ذهن هیچ‌کدام از ما نرسیده بود که فرزندانمان می‌توانند این کار را انجام دهند؛ من سعی می‌کنم این درس را فراموش نکن.

برگرفته از سایت (autism speak)

مترجم الهه قاسمی