۷ راهکار طلایی که کودک شما را در مدرسه امن نگه میدارد
اگر فرزند شما تمایل به دور شدن از محیط امن یا (فرار از مدرسه)دارد، پیگیری این موضوع در برنامهی آموزشی فردی او حیاتی است. در اینجا هفت گام کلیدی برای همکاری مؤثر با مدرسه آمده است:
۱. اصلاح فوری برنامهی آموزشی فردی:
اگر سابقهای از موارد سرگردانی وجود دارد، فوراً جلسهای با کارکنان، مدیران مدرسه و تیم برای برنامه آموزشی فردی فرزندتان ترتیب دهید. هدف این است که آنها را از تجربیات گذشته آگاه کرده و در مورد حساسیت اتیسم به پدیدهی سرگردانی آموزش دهید. به عنوان والدین، شما حق دارید در هر زمانی که تغییری رخ دهد یا حادثهای روی دهد، درخواست اصلاح و تغییر مفاد برنامه آموزشی فردی را بدهید.
۲. مستندسازی و درخواست اطلاعرسانی فوری:
نامهای رسمی بنویسید و درخواست کنید که در صورت بروز هرگونه حادثهی سرگردانی، چه در محوطه مدرسه و چه بیرون از آن، فوراً و بهصورت کتبی به شما اطلاع دهند. اگر فرزندتان نیاز به نظارت یک به یک دارد، این موضوع را برای کارکنان مدرسه بسیار واضح بیان کرده و در برنامه آموزشی فردی به روشنی مستند کنید. تأکید کنید که تحت هیچ شرایطی نباید فرزندتان حتی برای لحظهای تنها گذاشته شود. بهتر است از نمونه نامههای استاندارد برای مستندسازی دقیق نیازهای فرزندتان استفاده کنید.
۳. ثبت دقیق سوابق حوادث:
تمام موارد سرگردانی یا فرار را به دقت مستند کنید. به اشتراک گذاشتن این اطلاعات با کارکنان مدرسه به آنها کمک میکند تا برای وقوع مجدد چنین اتفاقی آماده باشند. برای مثال: در گذشته فرزندتان کجا پیدا شده است؟ علایق یا وسواسهای خاص او چیست؟ به کدام مکانهای نزدیک مدرسه ممکن است جذب شود؟
۴. حذف محرکهای محیطی:
سعی کنید تمام عواملی که در گذشته منجر به سرگردانی شدهاند را حذف کنید. به عنوان مثال، اگر فرزندتان به سمت آب کشیده میشود، مطمئن شوید که استخرها، حوضچهها یا منابع آبی اطراف محوطه مدرسه مسدود شدهاند تا هیچ شانسی برای دسترسی او وجود نداشته باشد.
۵. استعلام سیاستهای امنیتی مدرسه:
در مورد سیاستهای پیشگیری از سرگردانی در مدرسه سؤال کنید و تمام اقدامات امنیتی مورد استفاده را درک کنید. اگر احساس میکنید چیزی ضروری است اما در محل وجود ندارد (مثلاً مانعی که شما لازم میدانید اما در سیستم نیست)، حتماً نگرانی خود را مطرح کنید. گاهی اوقات برای تضمین ایمنی فرزندتان، لازم است صدای خود را بلند کنید. ارائه گواهی پزشکی که به این حوادث اشاره دارد میتواند استدلال شما را برای اقدامات امنیتی قویتر تقویت کند.
۶. معرفی فرزند به تیم امنیتی:
فرزندتان را به تمام کارکنان امنیتی معرفی کنید. اطلاعات بیشتری در مورد نحوهی آرام کردن او، نحوهی واکنش نشان دادنش به لمس، صدا و … به تیم امنیتی بدهید. تمام پرسنل امنیتی باید از تمایل فرزندتان به فرار آگاه باشند تا مراقبت ویژهای از او به عمل آورند. فرمهای هشدار فرار را با اطلاعات خاص فرزندتان برای تمام نیروهای امدادی و امنیتی مدرسه تکمیل کنید.
۷. گنجاندن مهارتهای پیشگیری در برنامههای درمانی:
علاوه بر درج تمام اطلاعات مربوط به سرگردانی، مطمئن شوید که برنامه آموزشی فردی فرزندتان شامل مهارتهای ایمنی و روشهای پیشگیری از سرگردانی نیز هست. در صورت امکان، این مهارتها را در برنامههای درمانی خود فرزندتان نیز بگنجانید.
با مشارکت آگاهانه والدین، مستندسازی دقیق و اجرای هدفمند برنامه آموزشی فردی، میتوان از بروز سرگردانی یا فرار کودک پیشگیری کرد و امنیت پایدار او را در مدرسه فراهم ساخت.
برگرفته از سایت (autism speak)
مترجم الهه قاسمی
